ΔΙΧΟΥΝΙ - ΙΟΥΛΙΟΣ 1999
Η ΜΟΝΑΞΙΑ, ΕΓΩ...ΚΑΙ Η ΤΡΕΛΑ...


ΝΑΤΗΝ ΛΕΝΕ...Η ΤΡΕΛΗ παρα την τρελα μου
πιστευα στην ελπιδα, κι ομως την βρηκα κι εκεινη τρελη...
ειμαι τρελος, σου ξεφυγα, γλιτωσα απο εσενα,
ηρθα εδω βρηκα και αλλους τρελους και γιναμε το ενα...

Ενα κομματι απ' τους τρελους φτανει...ολους να τους τρελανει...
μα οσο κι αν περιμενουνε, την χαρη αυτη... ποτε δεν θα τους κανει...
να τι λεει ο τρελος... οχι εσυ μην φοβηθεις, περα απο την ακρη της
ελπιδας υπαρχει ο Χριστος οπου σε περιμενει...το μονο που σου μενει
φωναζει ο τρελος αγαπα τον... ζωγραφισε μες την ψυχη με το
δικο του χερι... φτιαξε το αστρο στην καρδια, ελπιδα δικια σου
χτισε το μελον που τελειωσε... και εμεις το καρτερουμε
μονο οι τρελοι το νιωσανε στη τρελα τραγουδανε
ελπιδα δεν την ειδανε, στην τρελα περπατανε.

Η τρελα εγω και η μοναξια, ποτε δεν χωριστηκαμε,
χτισαμε το μελον που ποτε δεν ειδαμε
και οι τρεις μας τρελαθηκαμε...
βραβειο δινω εγω στην μοναξια,βραβειο εκεινη σε μενα
κι η τρελα μας χαμογελα περα μακρια μας στελνει
παμε που παμε, ξανα ανταμωνουμε μαζι και οι τρεις
μοναχοι στην τρελα περπαταμε... το μελον που δεν ειδαμε
εκεινο αναζηταμε... πως περασε πως εφυγε που ημουνα εγω
ποιος υπνος με ειχε παρει, ζουσα η δεν ειχα γεννηθει,
η τωρα δεν υπαρχω, ειμαιεγω τουτη τη στιγμη εγω ετουτα γραφω